آپراکسی گفتار چیست؟
۳۱ مرداد ۱۳۹۸
۲۶ مهر روز آگاهی از اختلالات تکاملی زبان
۳ آبان ۱۳۹۸

۳۰ مهر روز جهانی آگاهی از لکنت

روز جهانی آگاهی عمومی از لکنت

بیست و دوم اکتبر، مصادف با سی ام مهرماه به‌عنوان روز جهانی توجه به لکنت نامگذاری شده‌است. هدف از این نامگذاری، افزایش آگاهی عمومی نسبت لکنت است.  لکنت عمدتاً و به‌طور کلی به جز در موارد استثنایی در دوران خردسالی آغاز شده و یک پدیده خاص دوران کودکی است و معمولاً از سنین ۲ تا ۴ سالگی آغاز می‌شود. حدود ۵ درصد از کودکان در معرض ابتلا به لکنت هستند.از نظر هوشی تفاوتی بین افراد دارای لکنت و بقیه وجود ندارد.

علت بروز لکنت

دلایل بروز لکنت در کودکان، تاکنون به‌طور دقیقی روشن نشده‌است اما لکنت نمی‌تواند علت واحدی داشته باشد بلکه همواره معلول علل مختلف و یا ترکیبی از عوامل است.

بهترین زمان و راه درمان لکنت

 در تمامی رشته‌های پزشکی و توانبخشی شناسایی و مداخله زود هنگام در درمان حائز اهمیت است و توصیه ما به والدین و مربیانی که شاهد اختلالات گفتار و زبان هستند این است که هرچه زودتر کودکان را  برای ارزیابی به کلینیک‌های گفتار درمانی ارجاع دهند  تا  با این مداخله زودهنگام  سهم اختلال رشدی گفتار و زبان  در سال های ورود به مدرسه و سال های بعدی کمتر شود.احتمال بهبودی در کودکانی که خدمات مداخله ای زودهنگام دریافت می کنند، ۷٫۷ برابر بیشتر از کودکانی است که این خدمات را دریافت نمی کنند و این مداخله زودرس باید توسط آسیب شناس گفتار و زبان (گفتاردرمانگر) انجام شود. گفتار درمانی مانع از تبدیل لکنت به یک معضل می شودپس اگر کودکی دارید که تازه علائم لکنت در او پدیدار شده و یا خودتان به تازگی مبتلا به لکنت شده اید حتما به یک پاتولوژیست گفتار مراجعه کنید.
لکنت برای افراد مبتلا به آن تنها یک مشکل گفتاری نیست بلکه مشکلاتی نظیر عدم اعتماد به نفس و مشکلات اجتماعی و تحصیلی را به دنبال دارد.با این وجود افراد در طول تاریخ افراد برجسته و موفق زیادی وجود داشته اند که بیشتر عمرشان را دچار این اختلال گفتاری بوده اند

نکاتی کە لازم است هنگام حرف زدن با کسانی که دچار این مشکل گفتاری هستند در نظر داشتە باشیم:

در هنگام گفتگو با این افراد، اندکی صبوری به خرج بدهیم. سعی نکنیم واژه ای که می خواهند بگویند را ما بگوییم.با آرامش صبر کنیم تا آنها خودشان واژه را بیان کنند.در واقع نباید جملات آنان ها را کامل کنیم یا به جای آن ها حرف بزنیم.
 برخی از افراد وقتی یک واژه را نمی توانند بیان کنند دچار استرس می شوند، آنها را تحت فشار نگذاریم و اجازه بدهیم احساس آرامش کنند.
با افراد دارای لکنت آرام و شمرده حرف بزنیم.
نشان دهید که به محتوای سخن او اهمیت می دهید نه نحوه سخن گفتنش.
از توصیه هایی نظیر  آرام تر صحبت کن یا نفس عمیق بکش پرهیز کنید
به او فرصت بدهید و به هیچ وجه وسط حرفش نپرید.
والدین و معلمان، از کیفیت و کمیت کار دانش آموزان دارای لکنت همان انتظاری را داشته باشند که از دانش آموزان بدون لکنت دارند. لکنت را عامل شرمندگی جلوه ندهند و با دادن مسئولیت های ساده و انجام شدنی به کودک، عزت نفس او را تقویت کنند، ضمن آنکه شرایطی را که موجب ناراحتی، ناتوانی و عصبانیت کودک می شود، ایجاد نکنند.
برای آنها دلسوزی نکنیم یا به صورت اغراق شده ای نسبت به آنها مهربان نشویم. فقط شرایط شان را درک کنیم و برای حرف زدن به آنها اعتماد به نفس بدهیم.

سخن آخر :

افراد مبتلا به لکنت زبان به هیچ وجه از نظر هوش و استعداد با سایرین تفاوت ندارند و باورهای کلیشه ای و مرسوم معمولا آنها را خجالتی، عصبی، حساس، عجول، درون گرا و … می پندارد علمی نمی باشد.در مواجهه با افراد دارای لکنت نکات گفته را رعایت کنید و جهت درمان و مداخله ی زودهنگام به آسیب شناس گفتار و زبان مراجعه بفرمایید زیرا احتمال بهبودی بسیار بالاتر از درمان دیرهنگام است.